Het vormen en beperken van kinderen

Een kind wordt in zijn/haar leven gevormd, geconditioneerd en beperkt. Allereerst  door de ouders die het kind ‘normen en waarden’ mee willen geven en het kind beperken op verschillende manieren. Op school zet dit proces zich voort en dit heeft effect op het verdere verloop van het levenspad van het gevormde en beperkte kind als die volwassen is.

Met dit artikel hoop ik ouders een inzicht te geven in hoe wij ons geconditioneerde gedrag en leringen overdragen op onze kinderen en het juist zo belangrijk is om dit te doorbreken en het kind zoveel mogelijk de ruimte geven om zichzelf te mogen en kunnen zijn. Ik zal hieronder wat voorbeelden weergeven gebaseerd op eigen ervaringen..

Mijn jongste zoon heeft een behoorlijk Calimero complex. Hij laat zich snel door iemand, vooral door zijn broer en zus, op de kast jagen. Op school gebeurt hetzelfde. Altijd heeft wel iemand het op hem gemunt. Natuurlijk gebeurt er ook soms echt iets wat niet leuk is, zoals een klasgenootje die hem regelmatig omver duwt. Hij zal geen duw teruggeven. In plaats van thuis ‘normaal’ op iets te reageren, heeft hij de neiging om direct te reageren en hard te praten met een huilstem en snel te gaan huilen. Bijvoorbeeld als zijn broer een ding van hem ongevraagd heeft gepakt. Of als hij uitgedaagd wordt middels een grapje. Op alles en iedereen moet hij reageren. Vanochtend zag ik een mail welke zijn juf had gestuurd. Het schooljaar is bijna voorbij, maar zij blijkt zich grote zorgen te maken over zijn schoolprestaties. Er moet een gesprek komen hoe we er verder mee moeten gaan volgend schooljaar als hij naar groep 5 gaat, want ze schrijft dat het voor hem niet zal baten om groep 4 nog eens helemaal over te doen. Afijn, zijn vader spreekt hem erop aan vanochtend, maar hij wilde liever weer naar buiten om te spelen. Zijn vader raakt daar geïrriteerd over en wil er wel verder over praten. Waarop mijn jongste zoon dus weer ging reageren met harde boze huilstem. Zijn vader wilde hem naar zijn kamer sturen om hem erover na te laten denken, maar dat gaat (hem kennende) hij niet doen. Als hij op zijn kamer zit is zijn drama op het hoogtepunt met een flinke huil serenade en wordt er echt niet nagedacht. Ik vroeg hem daarop om even bij mij te komen. Ik vroeg hem om even wat rustiger te worden en eens proberen uit te leggen waarom hij zo moet reageren. Hij zei dat hij het niet wist en vervolgens zei hij dat hij liever buiten ging spelen. Ik probeerde hem duidelijk te maken dat hij met een huilstem en serenade weinig zal bereiken. Ook niet als hij met anderen speelt en zo reageert als hij zijn zin niet krijgt. Ik zei dat hij dan beter eerst even in zichzelf kan gaan en voelen en vervolgens op een rustige manier zijn reactie kan geven. Ik zie hem liever niet zo overstuur naar zijn kamer gaan en het zo een vicieuze cirkel blijft. Want een overstuur kind gaat niet even gezellig nadenken over zijn drama. Hij ziet zelf niet in hoe hij doet en hoe het anders kan, op een manier die fijner is voor iedereen. En hem, omdat je kwaad bent als ouder en het zat bent, alleen maar weg te sturen voor straf en hij maar moet nadenken hoe hij doet. Een kind moet zich ten alle tijden kunnen uiten, wij kunnen als ouder het kind via reflectie iets in laten zien en zo bepaald gedrag omgezet kan worden naar een fijnere manier van communiceren tussen kind en ouder(s). Niet door alleen maar boos te worden als ouder of zeggen dat het kind brutaal is als het zich op een bepaalde manier uit (vaak hoor je je eigen woorden uit de mond van je kind komen).  Want hoe gaat je kind als volwassene zich dan verdedigen? Als je alleen maar aangesproken wordt op je gedrag of iets wat je gedaan hebt, maar niets terug mag zeggen? Een veelgehoorde uitspraak als ouder is: ‘ Ik ben je vader/moeder hoor!’ Of ‘ Weet je het wel tegen wie je het hebt?!’ Dit kan zich verder uitbreiden naar een meester of juf op school waar je jezelf ook vaak niet mag uiten (tot bepaalde hoogte) en nog verder als je voor een baas gaat werken.

Mijn jongste zoon had een tijdje terug op school iets uitgehaald met een meisje uit zijn klas. Ik kreeg daar een mail over van zijn juf. Hij had namelijk samen met dat andere meisje een gum uit de la van een ander meisje uit de klas gehaald en ze hadden hier stukjes van gemaakt. Vervolgens logen beiden erover toen hen de vraag werd gesteld of zij die gum hadden gepakt en dus kapot hadden gemaakt. Hij en zijn handlangster hadden strafwerk gekregen van de juf. Hij had een leeg blaadje meegekregen waar wel een titel op stond namelijk ‘Het jongetje wat altijd stout was’ en van de juf moest hij een verhaaltje verder verzinnen en het mocht niet goed aflopen. Ik vond dat onzinnig! Wat leert een kind hier dan van? Het wordt gestraft zonder enige vorm van zelfreflectie te krijgen. En hij wordt zo neergezet alsof hij altijd stout is. Ik heb thuis met hem erover gesproken. Ik vroeg hem hoe hij zich zou voelen als zijn broer of zus zoiets bij hem zouden doen.. Hoe zou hij dan reageren? Hij zou dat niet leuk vinden en hij zou boos en verdrietig zijn. Opeens begon het kwartje te vallen. Ik zei dat hij beter kon opschrijven wat hij had gedaan, hoe hij zich voelde en wat hij voortaan zou doen. Toen hij klaar was met opschrijven zei hij dat hij spijt had en het niet meer zou doen. Zo heb ik zijn juf teruggemaild en het zo uitgelegd en hij hier meer aan heeft dan aan een zinloos fantasieverhaal op te schrijven.

image.jpeg

Mijn oudste zoon heeft rekenbijles en daarbij een stukje sociale/emotionele begeleiding. De rekenbijles wordt gegeven door een vrouw die jarenlang juf is geweest op de school waar mijn kinderen op zitten. Zij kende hem ook en hij haar, dus het voelde goed dat zij hem die bijles zou geven. Ook om hem wat zelfverzekerder te laten worden en hij voor zichzelf leert opkomen. We waren hier thuis ook mee begonnen. Maar dan door hem iets aan te reiken waar hij zelf iets mee kan en zijn eigen weg in kan zoeken. Zo’n twee maanden geleden ging het ‘mis’ met de begeleiding op school. De vrouw die mijn oudste bijles geeft, vond dat hij eigenlijk te oud werd (hij wordt volgende maand 11 jaar) om een juf op school een knuffel te geven. Ze wilde dan ook dat via een mail aan de betreffende juffen kenbaar maken, in zijn naam. Met vragen erin of hij niet te oud was nu voor een knuffel en beter een high five kon geven of even zwaaien, bla bla. Na dit gebeuren kwam hij thuis met een kopie van die mail, want zij had blijkbaar mijn mailadres ineens niet, terwijl zij die week ervoor nog tijdens de bijles had gemaild. Maar goed.. Hij was verdrietig en boos, want hij was het helemaal niet eens met haar handeling en stelling. Maar ze gaf hem totaal geen ruimte om zijn zegje te doen, om hem zijn grenzen aan te laten geven, wat ze hem volgens haar eigen zeggen wilde leren. Ik heb haar en de betreffende juffen gemaild dat ik zeer verbaasd ben over dat alles en als een juf problemen heeft maar zelf moet aangeven wat ze wel of niet wilt. En dat de focus moet liggen op het rekenwerk en niet met zaken waar zij niks mee te maken heeft. Later hebben we nog een gesprek met haar gehad, want ze draaide de verhalen om en praatte alles goed in haar straatje. Ik probeerde haar in te laten zien hoe zij eigenlijk het tegenovergestelde deed. Hoe mijn zoon dus geen kans kreeg om zijn grenzen aan te geven, te zeggen hoe hij zich hierover voelde. Buiten het feit om dat zij er niks mee te maken heeft wat hij en juffen verder op school doen. Ze vormde hem juist met haar mening op te dringen en direct te handelen om die mail te schrijven. Ze heeft geen idee hoe het is voor een kind, die zich nu onveilig voelt omdat hij zich blijkbaar niet mag uiten en zijn zoals hij is en wil.

Iedereen heeft zijn/haar eigen levenspad en ervaringen  uitgestippeld en te gaan. Ik ben zelf gevormd, geconditioneerd en beperkt geweest in mijn leven. Ik weet dat we onze ervaringen zelf hebben gekozen en contracten hebben met anderen waarmee we ervaren. Toch is het fijn om als bewustere ouder (met deze wijsheid en kennis) je kind zoveel mogelijk zichzelf te laten zijn. Zich mag uiten en het ook via zelfreflectie het 1 en ander in te laten zien. Veel kinderen hebben tot hun zevende levensjaar nog bewust toegang tot hun eigen ziel wijsheid en vertellen ons dan ook in hun woorden wat zij weten. Maar vaak wordt het afgedaan als fantasie of dat zij brutaal zijn, betweterig en zij niet gehoord worden, het zijn toch tenslotte nog kinderen.. Wat weten zij nou van het leven? Denk daar maar eens over na. Hoe zij in die vaak nog pure staat van zijn zich kunnen uiten. Maar hen dit via allerlei conditioneringen wordt afgeleerd en zij maar naar anderen moeten luisteren die de zogenaamde kennis en wijsheid hebben. Maar niks is zo belangrijk als het luisteren naar je zelf en te vertrouwen in en op jezelf. Dat is wat ik mijn kinderen ook mee wil geven. Wees jezelf en geloof in jezelf, wat een ander ook doet of zegt. Mijn dochter zei van de week tegen mij: ‘Mama, ik geloof in mezelf’. Ik zei dat ik dat heel mooi vind dat zij dat vindt, doet en zegt.

Geschreven door Mirjam

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s